tak blisko a jednak

trwamy w pół dźwięku
tak daleko
czerwienią znaków zapytania

niebo twojego ciała
ułożone złudzeniami w niestety
wyrzuty sumienia
pozostawione za szybą muzeum
w którym pragnienie poukładało swoje pamiątki

zauroczenia
rozbiegane myśli wędrują w dziurawych butach
próbując wzlecieć
na skrzydłach orła prują czarne mgły


pochmurny rozbitek
zasoleniem ciszy uderza zmysłami o skały
z błyskiem w mokrych całuje nadzieję
wciąż czekając na oczy

i jeden twój telefon