świat według nadziei

pamiętasz te chwile kiedy będziemy
wreszcie bez zbędnych podziwiali zachody
a słów zabraknie w splecionych
dłoniach nurkujących po horyzonty

zza szklanych trzasnęły drzwi powiek
niewypowiedziane przez otwarte okno
kroplami oczu spoglądały na deszcz
rozszczepiwszy światło przez pryzmat
by więcej nie pragnąć

w szarości nie widać tęczy
smutek pieści jedynie odcienie
rozerwane boli tęsknotą

aby do wiosny
waleriana nie pomaga
aby do wiosny

w białe kwiaty pachnące sady
w owocach które zrodzą pierwszy pocałunek
zdejmę sukienkę z twojej mgły

krople wilgoci rosą poczęcia