spacerem do razem

parkową aleją
po pustynnych piaskach
bolą stopy

ten marsz ku słońcu
na obcasach jak zmęczony czas
przemienia uczucia
w krainę wiecznych oczekiwań
gdzie tylko motyl i kaktus
żyją jeszcze
w odbiciach twarzy
zwróconych ku przeznaczeniu

księżycowy pył
już dawno posypał głowy popiołem
a negatyw zdarzeń
wywraca zielone oazy
na lewą stronę oczekiwań