resztkami wiary

odsunął firanki
w których dwa kilo nikotyny
aż prosiło o pralkę

rytualnie wkleił nos w szybę
próbując wzrokiem prześwietlić słońce

każdym świtem
szło uśmiechnięte po morskim deptaku
by błyszcząc oślepiać wyobraźnię

wtedy wracał
marzeniami o jej brązowych oczach
rozpalał kolejnego niedokiepa

tylko świadomość wciąż samotna
pozostawiała ślady bosych stóp
na pustym parapecie

odeszła
a wszystkie kwiaty
poszły jej śladem