najpierw Ty zaiste

z życia przedmiotów
uwolniłaś z lekka na pocieszenie
najcichsza będąc
jak wiosenny zbawiciel
co rozważaniem natury dał przykład

idąc przed siebie
gdy przychodzisz rozterkami
popadam w echo twoich wierszy
jak żniwiarz który zbiera plony

z pola jakie wysiałaś
będąc poza umierasz we mnie
na zielono

a potem ty
już tyle razy zmartwychwstając

nadziejo