kiedy życie to prawie poezja

nie wierzysz w przeznaczenie
a zagubione konwaliowe latawce
choć już bose i bez bucików
wciąż pachną tobą

na bezdrożach marzeń
reinkarnacja receptą na szczęście
kiedy w niemym kinie
dzwony nadziei biją o poranku

zazwyczaj bezsenność rodzi świadomość
film grany niepewnością w pustej przestrzeni
prowadzi prosto do pustych przystanków

nasz autobus się spóźnia
na poddaszu urwany sznurek
a ja wciąż czekam

wieszając możliwości
nad grobem obciętych złudzeń
gdzie nawet konie galopują na stojąco