jestem a nie ma

gdy słowo już nie powie
wracają demony
tylko lament przypomina

pogorzeliska ciemności
ciebie westchnienia wszystko
natrętny chirurg
rozcina marzeniami na szkarłatne myśli

nie daje spać
sfermentowana moralność uczuć
w burzy przemijania
jednym cięciem przejazdem
pod pretekstem zawieszenia

dla ciebie
wyłupuje oczy które chciały patrzeć