a może to własnie on

stracone popołudnia
w samotne noce poduszkowe przytulanki
pełne oczupereł smutkiem obdartych ze złudzeń
przechadzką po tęsknotach nie nasycają

mężczyzna który nienawidzi kobiet
kobieta z tatuażem faceta przebitego strzałą
z ujęcia niespełnionego czasu
przy dźwiękach melodii na dwie tolerancje
piją drinki w nostalgii za miłością

na skrzyżowaniu spojrzeń
zerkając w kierunku niedopowiedzeń
rozmawiają nie otwierając ust
uśpione alter ego robi swoje

a może to właśnie ona