Teatr jednego aktora

scena kameralna
jedno życie
krzesło
stół pełen zeszłorocznych gazet
kartoteka dni zamknięta

widownia świeci pustką
stare dekoracje
pamiętają premierę
jeszcze raz zagrany dramat

monolog ze sztyletem
teatr a może życie
zaciera się granica
otwarta pozostaje kurtyna

koniec przedstawienia
cienie biją swoje oklaski
zmęczony aktor
schodzi
czy warto było

zawsze warto