Stary

opowiem swoją historię
chociaż mówić mówic nie mogę
został tylko płacz

wiele lat przeżyłem w domu
dzisiaj jak niepotrzebny mebel
tłukę się z kąta w kąt

tylko łzy plamią podłogę
a oni krzyczą nie plam
bo dywan nowy bo nie dla mnie już

wywieźli mnie do schroniska
tak mi tu źle mówię wam
wszyscy tu smutni jak łzy

i tęsknię do Janka wyrósł już
ma gdzieś rodzinę
a ja tu

tak mi źle tak mi żle
miska biedna
rozumiem tylu braci tu

może jeszcze ktoś kiedyś zobaczy moją łzę


Wiersz powstał dla Pomorskiej Fundacji Rottka w Sopocie

http://www.rottka.pl/forum/index.php