Duchy

Czasem ludzie są jak duchy
ścieżkami mroku podążają
szukając ciepła co ożywia wszystko

są jak szare mgły powolne
światła szukają instynktownie
jakby w tym świetle chcieli się odnależć

żyją jakby nie żyli
głodni światła
w mroku nocy pogrążeni

i tak trwają w niebycie
pozornie żyjąc
jak we śnie zatopieni

są jak blade kolumny
dżwigające życie
zmęczone bez wyrazu

a jednak jest w nich
owa tęsknota utajona
by nabrać ciepła i barwy

ścieżkami mroku bezbarwnymi
zdarzają stada duchów
do zamków opuszczonych

zamykają się w betonowych zamkach
okna zawarte okiennicami
codziennych szarych zdarzeń

jak duchy niby ludzie...