W zaparte

Gdzieś głęboko w dzikim borze,
w gęstym krzaku przy jaworze
zrobić kloca chłop nie może.

Jęczy, stęka, zad wypina,
marsowa na twarzy mina,
pełna bólu ta godzina.

Chociaż siły wszystkie zbiera,
rękami na brzuch napiera,
ciągle w tyłku kloc uwiera.

Nagle, jak gromem rażony,
zadrżał cały zaskoczony.
Wszystko poszło w kalesony.

Śmieją się pod nosem łanie,
kiedy bierze cię na sranie,
ściągaj gacie drogi panie!