Dzika

Nie będzie jadła z ludzkiej ręki
nie pozwoli się osiodłać
ujarzmić ani oswoić
narowista
rozwarte chrapy nerwowe parsknięcia
szarpiąca więzy wrzynające się aż do krwi
dzika tęsknota
za tobą

nie powstrzyma jej żaden mur
żadna krata rów czy więź
popędzi z kopyta
wolna
przez pusty step i gęsty bór
w mateczniki dzikiej miłości
i skona cicho
u twoich stóp