Namalowane

Smukła jak latarnia
Czarna jak mrok pełznący z bram kamienic
Zamyślona jak rozmyty horyzont
idzie Pani ulicą

Łzy - a może krople deszczu?

Skąd Pani bierze siłę, by iść?

Rytmicznie odmierza Pani czas krokami
Odważnie rozbija Pani kałuże obcasami
Samotnie rozcina Pani sobą miejską noc

Niesie Pani w dłoni swój świat
jak rozpiętą parasolkę
- czerwone skrzydła maku