BIEDY....

Gdy życiem Kraju żyję
to nie wiem czy dożyję
jutra

choruję od stóp do głów
nie wypowiadam słów
jest smutno

w ogródku wtedy siadam
biedy z Kraju przesadzam
w Słońce

powoli wraca mi życie
podlewam radości tycie
w końcu

wychodzę z mego ogródka
najpierw całkiem na krótko
niestety

a potem na nieszczęście
wychodzę coraz częściej
po...gazety

i znowu od stóp do głów
miłości trudnej bez słów
powrót.