już nie

w głowie szumiało potężnie
działo się
nie do wiary

piersi wznosiły wyzywająco sutki
jak tarcze biologicznego zegara
zachęcały do korekty czasu
co ślizgiem zsuwał się
z gładkiej tafli pachwiny
w słodycz


skłębione myśli
przeskakiwały z pośladków
uśmiechniętych szeroko
do ust pełnych krzyku
którego nikt inny nie słyszał

i zwodziły

i nikły

by znów wyskoczyć zza łuku
napiętych ramion z jaszczurką
w rogu łopatki
i stoczyć się
w pustkę zapomnienia

bo niczego im nie wolno

już