Zgubione szczęście
Zgubione szczęście
podobno miałam wczoraj
szczęście właściwie
o nim zapomniałam
gdzie ono się podziało
czy jest może w moich
włosach zaraz się ładnie
uczeszę nie tu go nie ma
zajrzę do szafy
tak było chyba w tej pięknej
czerwonej sukience tak nią
wszystkich oczarowałam
patrzeli na mnie z podziwem
wyglądałam rzeczywiście
jak wamp wzbudzałam zachwyt
muszę ją jeszcze kiedyś włożyć
tutaj także nie ma szukam
dalej jak go dziś nie znajdę
będę musiała znowu czekać
aż się pojawi ale kiedy
teraz już je będę pilnować
jak można tak je gubić
nie będę go miała wiecznie
10.22 andrew
podobno miałam wczoraj
szczęście właściwie
o nim zapomniałam
gdzie ono się podziało
czy jest może w moich
włosach zaraz się ładnie
uczeszę nie tu go nie ma
zajrzę do szafy
tak było chyba w tej pięknej
czerwonej sukience tak nią
wszystkich oczarowałam
patrzeli na mnie z podziwem
wyglądałam rzeczywiście
jak wamp wzbudzałam zachwyt
muszę ją jeszcze kiedyś włożyć
tutaj także nie ma szukam
dalej jak go dziś nie znajdę
będę musiała znowu czekać
aż się pojawi ale kiedy
teraz już je będę pilnować
jak można tak je gubić
nie będę go miała wiecznie
10.22 andrew
tak po dwudziestu latach
w oczy można spojrzeć lub nie
brakuje im kryształowego lustra
ludzie nie wiedzą jakim są szczęściem
jednak ślepi i chcą się przypodobać
kiecką nową na sobienowymi trendami
i nie widzą jakie z siebie szkarady robią
gdzie nie jedni się pindżą
tam nie jednym we wszystkim dobrze
ważne że schludnie i czysto
odwrotnością na ptaków stracha
ptak odfrunie strach zostanie
lecz kto dzisiaj się boi jegow:)