z wysokiego brzegu

lubię patrzeć na Wisłę
z wysokiego brzegu
kiedy słońce barwi
rzekę czerwieniami

spokój spływa nurtem
by utonąć w morzu
piasek woła stopy
złotymi wyspami

pierwszy skrzypek nadrzeczny
kończy koncert w zaroślach
na wierzbowych witkach
ma kilku słuchaczy

mewa śmieszka szybuje
razem z rybitwami
a ja wypatruję
płochliwych derkaczy

tuż nad taflą wody
dym z ognisk się snuje
w zamglonym spojrzeniu
chowam zamyślenia

a rzeka wciąż płynie
zmieniając krajobraz
usypuje wyspy
rozmywa wspomnienia