gdzie ukochany

Góry i nasza poezja

wzmacnia nas duchowo

ciągle nas napędzając

ładując od nowa...



dlaczego gubisz ścieżki

nie chwytasz się śnieżki

a umysł ciagle ćwiczysz

i liczysz i liczysz



czy szczęście nasze rośnie w lesie

gdzie echo bez końca niesie

przecież serca nasze- nie sługi

że to i tam się im uda



naszych doznań nikt nie zliczy

z życia nie można wyciskać samych słodyczy

trzeba nam się wznieść wyżeń nad chmurami

żeby tam dolecieć naszymi myślami



jakże że nam smutek zalewa dusze

że ciągle cierpimy tak wielkie katusze

a zlituj się nad nami nasz losie kochany

a gdzie na tym świecie -mój umiłowany..



adam s Dębica