zmroki

wieczory zapadłe znienacka na bezgłośnie
postępującą samotność bolą najbardziej
wychodzą z cienia jako nieznani posłańcy
o wielkich oczach dzikich i realnych strachów

ciemności podaj mi dłoń proszę - już się ciebie
nie boję oswoiłem się z twoim zapachem
który przenika na wskroś moją rzeczywistość
teraz bezpiecznie karmioną z ręki do ręki



12.03.09.