Shangri-la, rok konia (1966)

Wej-ke` du o` brzmi po mandżursku moje imię
pragnę teraz kiedy jestem u kresu drogi
jedynie wrócić do Tybetu choć na chwilę

na Dachu Świata w Shangri-la cichej dolinie
wśród mądrych ludzi Dai spotkałem dziewczynę
uosobienie piękna dobroci i wiedzy

jej włosy pachniały stale kwiatem kamelii
usta miała słodkie niby owoce li-czi
dla hunwejbina zakazana Tybetanka

nim Mao Ze Dong rzucił wezwanie - na korze
brzozy wyryłem znaki / kocham ciebie - Zang-mo /
nie było mnie lat czterdzieści cztery w dolinie

od dawna na świecie już nie ma tej dziewczyny
wciąż jeszcze tam rośnie brzoza ze znakiem / kocham /
ale nikt nie wie gdzie się podziała Shangri-la


w roku tygrysa