poezje.pl
Zaloguj Zarejestruj

Szklany umysł

• Melancholia
Odpowiedz mi
ciszo
szklany umysł nie zniesie więcej
niemego filmu życia...

Czarno białe dłonie
niepewnie zasłaniają horyzont
słońce nasiąka bladą nocą
bez gwiazd..

Przestrzeń pochłania
proch i pył
człowieka, który był
lecz już go nie ma

Nie umiem płakać
stałam się suchym powietrzem
kiedy zużyjesz cały tlen
zginę..
11 8
137 odsłon

Komentarze (8)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

ryty 11 lat temu
jak wszyscy, zamienisz się w azot ;p
zyga66 11 lat temu
...płomyk...pozdrawiam :)
JKZ007 11 lat temu
lubię taki klimat:) niemego filmu życia - niezbyt dobra metafora dopełniaczowa, ale ja byle czego nigdy się nie czepiam:)
K
kaja-maja 11 lat temu
z braku widzenia sztuczny tak nie smakuje jak natura swobodnie oddycha a jego sztucznie trzeba dźwigać w:):)
Helen 11 lat temu
jesteśmy pustą przestrzenią ponoć:) Vercia....powietrza ci u nas pod dostatek:):)jeno haustami czerpać:*:*:*
*Mystique* 11 lat temu
bardzo osobiste i głębokie te Twoje wiersze, lubię to;)
mkc47 11 lat temu
jak to u mnie,lekki retusz ale + :)
Vera 11 lat temu
Dziękuję wszystkim :) :)
0 online
Rozmowy społeczności
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie