Krzyk

Nie umiem Ci tego powiedzieć
więc rozkołyszę trawy
nie dotykając źdźbła
wyjdę naprzeciw
dotknę dna duszy
bosymi stopami...

Nie poczujesz
a wejdę Ci w krew

rozpłynę się we mgle myśli
milionami
atomów wieczności

wejdę do Twojej głowy
zasadzę wielki krzyk

Nie mów nic
nie krzycz
milczenie jest bardziej wymowne
od tłumu skazanych na śmierć...

Wstań
Idź

Pod skórę wślizgnęłam się cieniem
nie broń się
przed oczywistym i niepodważalnym

zaczerpnij pełną piersią
oddychaj
zatrzymaj oddech

To nic
Świat albo krzyk
To Twoja ostatnia pełnia bojaźliwego księżyca

Świeć ile sił.