lęk śmierci

grube bruzdy
brudnych zmarszczek
sępie kciuki
krążą metodycznie

nadgniła przestrzeń
szczerbatego uśmiechu

oczy przetarte papierem ściernym
błyszczą
uczciwie

śmierć ominęłą je
znów
z trwogą

poczeka
aż zasną
same