Hamburg między weekendami

Spod drzwi tego miejsca wychodzą robale,

przez lata nieświeże ciała

piją w skupieniu swą niedolę.

żółtodzioby nieszczęścia,

uczą się brude jak kanonu piekna.

A ja boję się i przerażam,

bo taka szczerozłota bieda

nie mieści mi sie w postrzeganiu świata.



Spod drzwi tego miejsca wychodzą robale

i ja też tu siedzę,

pijąc swą nieświadomość

z nudów,

oddalam fantazje o marzeniu.

I czekam na jutro,

żeby cichaczem

popłakać dziko.



wariatka