Dis Manibus*

piękna kobieto przykryta ziemią
wczoraj mrugnęłaś okiem
kusząc uda nagością

matko wyrodna zamknięta w skalnej krypcie
twój syn klęczący płacze czuje ostatni dotyk
na pożegnanie uderzasz go szmatą kamienną

żono pobożna z krzyżem marmuru nad głową
myśli były przy tobie
łzy zalały ostatni płonący znicz

kochanko grzeszna kwiatami przykryta i świerkiem
tę chwilę byłaś łóżkiem wymiętą pościelą
w ustach mam ciągle twój oddech


Hic situs finita luce.



www.zofio.org