twoje słowa

ranisz słowem niczym mieczem
i nie pamiętasz nawet,
jak prosiłam ze łzami w oczach
byś nie zostawiał mnie

a teraz w samotnym rejsie
przez życie wiedziona
próżną nadzieją poszukuję
ciebie na dnie swojej rozpaczy

może niebiosa usłyszą
moje ciche wołanie
i przygarną do siebie
na śmierci polanie

jeszcze nie wszystko stracone
jeszcze nadzieja się tli,
a w nas młodość i życie
co czeka w magicznym zachwycie