rozdarta

Pani rozdarta na dwoje
tkwi w swoim świecie
taka zamknięta w sobie

Zbyt młoda,by zgasnąć,
zbyt chora by żyć,
a jednak serce jej bije
z wiarą,że warto żyć...

Wisi w powietrzu
jej oddech zbawienny,
tak jak na ścianie
krzyż czteroramienny...

Serce aż z żalu ściska,
boli i łka,
a w oczach błyszczy
niejedna łza...