Brązowy cukier

jest jak heroina. uzależnia, zabiera do nieba, a na odwyku ciągnie jak cholera. i to wszystko przy pełnej świadomości nadchodzącego nieszczęścia. tak ci się pięknie nie rymuje, że ten szyk przestawny w ostatnim wersie brzmi jak fałszywy akord u Jankiela. ale nie śmiem twierdzić, że to błąd, bo jak u niego to może być znaczący akord. lubię czytać twoje wiersze, twoje skojarzenia i symbolikę.

Copelza to wynik bawienia się piosenką, próbuje teraz się z tego uwolnić, ale to jest jak nałóg :)