haj

Była kiedyś piękna pełna życia

Żyła pełna piersią chęci bycia

Teraz więdnie jej ciało a dusza pęka

Twarz jak zbyt stara cebula, jej byt to męka

Połamane paznokcie artretyczna ręka.



Ktoś zabił dziś anioła

Nikt jej nie chce

Ona nikogo nie wola...



Nauczyła się ze jak biją to się daje

Za te parę groszy żyje swoim hajem

On jej w pysk dal

Ale kupił też prochy

Ma swój złoty strzał

Już nie pali jego dotyk



Odleciała na chmurze do domu

Gdzie nie musi dać się krzywdzić nikomu

Gdzie kochają rodzice, jej mały raj

I koniec, zejście

Znów ulica deszcz i haj...