Szato Margo

widzę cię zawsze przez gęste obłoki

tak chodzisz sama w niezmąconej ciszy

na palcach liczę wszystkie twoje kroki

jak biedny muzyk złamane klawisze



a kiedy białe zrzucasz ozdobienia

ubrana w nagość że brakuje głosu

opisz paznokciem rozkosze cierpienia

na moich plecach i połóż się do snu