[. Z cyklu: wiersze mistyczne i tajemnicze Number Dwa .]

[. Jeszcze tym jednym wierszem,
będę musiała się podzielić,
inaczej pęknę, jak czerwony balonik,
a ostatnio tylko dobre wiersze
wychodzą spod mojej dłoni -
i dobrze to wiesz .]

pięści złożone są jak opiekuńcze dłonie
na ramieniach pociechy
czekają by niespokojny umysł
wypłynął spod palców
jak lepki sok ze skorupki

trzynaście tysięcy dni błądzenia
dwadzieścia lat i tych kilka dorzuconych osiem

zupełnie nic
nie udało się zrozumieć wtenczas

odwieczne kajanie

te same błędy co do uczucia
to samo stękanie i narzekania

kiedy w środę ogarnę potężną moc
i do kupy zbiorę co tak trzymam w sobie
myślę że to będzie już za późno na myślenie

nie wiem czym jest to
tkwiące we mnie
co nie pozwala mi

[. Myślę ,że dość dobrze to wiesz. .]

ostatnio pisuję wiersze umiarkowanie namiętne
jak chwalebne lecz bolesne tajemnice
tak jak te kiedyś napisane
które wyciskałam z siebie
kiedy darzyłam

wtedy też szalałam
i też kilka to strof nabazgrałam
i też wtedy nie wiedziałam co zrobić
z racji na chaos nieuszeregowany logicznie
który wypadało opanować
wtedy

[. Aczkolwiek myślę, że z perspektywy czasu,
już to wiesz i znasz,
także,
lepiej niż ja. .]

dlaczego po prostu nie mogę pęknąć