Samospalenie

gdy ranek goi rany po starciu z nocą
nakleja plastry na obolałe ciało
zbieram popioły łatam swoje dziury
aby na powrót stać się litą skałą

lecz gdy z wieczora cienie stoją rzędem
by znowu walczyć o królestwo nocy
ponownie prochy sypię do szkatułek
aby z pochodnią przez zakręty kroczyć

jak niegdyś feniks rodzę się wraz z rankiem
by później umrzeć zrzucić piór płomienie
spopielić ciało grzebać je z umysłem
oddając blade umartwione tchnienie