Poeta

pióro umacza w cierpieniu
zanurza się w swoim winie
od zawsze w niezrozumieniu
pomiędzy wersami płynie

na brzegach swej samotności
podmyty przeciwną falą
od ranka aż do starości
współczesny latarnik z Faros

zarzuca dziurawe sieci
by słowem łowić adeptów
lecz gwiazda zbyt słabo świeci
i marny jest z niego Neptun

umiera jak zapomniany
na grobie żadnego wieńca
lecz kiedyś będzie czytany
poeta mieszkaniec serca