Paradoksy egzystencji

Tkwiłem w kokonie nieszczęścia
w wiecznym zimowym śnie
a przecież mijały lata
i życie obok toczyło się

przybrałem w końcu własne imago
strząsając ciężar z ramion bolących
niestety do życia wróciłem w zimie
zupełnie nagi na chłód przejmujący

wciąż mnie mijają setki osób
ich wzrok jednak wpatrzony w dal
i choć natury się cykl powtarza
w sen zapaść będzie okrutnie żal