Krzyk

Puste muszle leżą na plaży
porozrzucane w nieładu takt
każda z nich jednak o czymś marzy
samotności wieczny stan

jestem jedną z nich

Kto ucho przyłoży
by ich historii wysłuchać?
ludzie przechodzą obok
samotność w skorupę puka

Rozpaczliwie nucą
swą samotną pieśń
tam gdzie fale je wyrzucą
krzyż swój będą nieść

Owady w bursztynie
zastygłe w marzeniach
przerwany ich lot
zatrzymany zegar
pośrodku mostu stoją
gdy zaczyna płonąć
nie mogąc go przemierzyć
decydują się utonąć

jestem jednym z nich

Nucą swą grobową melodię
rozpaczy tren
będzie dudnił w tym bursztynie
aż po sądny dzień

Krzyczę jakbym nie miał głosu
stacza się mój głaz
niewidzialny dla świata
już kolejny raz…