Bez imienia

zamazane wszystkie imiona
na trumnie pamięci
mogile ciszy
niechaj się wsłucha ten który kona
w ów dzwon bezdźwięczny
nikt nie usłyszy

rdzą malowane złote litery
płoną w granicie
milkną w kamieniu
Charon już trzyma za życia stery
jak w greckim micie
tak w okamgnieniu

pomnik w ruinie
zdeptany przez wieki
but zapomnienia
niebawem przeminę
wszak jestem człowiekiem
lecz już bez imienia