Atropos

już przed narodzinami był mat
mój pionek przewrócony na szachownicy
świeczka pozostawiona w pustym pomieszczeniu
gdzie noc zasiada za konsolą
smutną pieśnią witając neurony

już wtedy czułem połamane nogi
echa reumatyzmu przy zmianach pogody
dziś nadal widać pępowinę
tunel do mojej samotnej gwiazdy
utkany z nici przez czarne Mojry

rozstaliśmy się z Sokratesem
na agorze świata
został tam ze swoją lampką
w odwiecznym polowaniu na człowieka
moją zakryły jesienne chmury

już na nic nie czekam