Afirmacja

wciąż nie mam dosyć
srogich zim i pięknych wiosen
choć od wielu lat samotnie
własny krzyż przez życie niosę

znów chcę poczuć letnią bryzę
trzymać w dłoniach liść jesieni
może wraz z następną wiosną
ta tułaczka się odmieni

mimo wszystko nie mam dosyć
niechaj piach wciąż wieje w oczy
przecież nie zapomni nagle
ten kto raz się zauroczył

niech mnie but uwiera w stopę
ludzkie słowa tworzą rany
ale jeden świat istnieje
drugi już nie będzie dany