U krat

Idąc trącam rzeczywistość
kłaniając się mijanym bożkom
wyśpiewuję im uległy hymn
żebrząc o szarą codzienność
Lecz
życiodajny Wiatr
pcha mnie do krat
pojednania, aby
przeżuwając Ciało
zanurzone we Krwi
znowu żyć liturgią nadziei
sięgając za sakrament śmierci