Nie pragnę

lekkich uniesień
kartkę po kartce
aż ona ucieknie
chcę zimną kawę
na ławie cierpień
aż zasnę na zawsze

dotykać prawdę
i brać ją w serce
aż upadnie lub pęknie
zawsze inaczej

Będę sobą

chociaż nie chcesz
obudzę się z wiatrem
za naszym zakrętem
rozstań i uprzedzeń

zatańczę z liśćmi
nie będąc pewnym
czy jeszcze istniejesz
bo mam marzenie
i piękną jesień.