wici

poeta to tylko ułomny człowiek
co spełnienia szuka w pustych słowach
w bezkresnej pustce zmrużonych powiek
z jasnością królestw, w ekscesach knowań

i my zebrani tu pod sklepieniem
co czcimy bóstwa nie znane ogółu
rozrzućmy wici Aresa tchnienie
samotny romantyk przyparty do muru

nie szukam szczęścia tam gdzie go nie ma
choć kusi niezmiernie wizja wolności
piracki okręt horyzont otwiera
a w nim cała skrzynia spalonych kości