Jesień

W powietrzu czuć bylejakość
A na skórze jej łzy

Coraz chłodniejsze dni
Przenikają do szpiku kości

Herbata z miodem wieczorami
Próbuje rozpalić wspomnienie

Żaru który jeszcze nie tak dawno
(choć wydaje się że to już wieki)

Rozpalał uczucia zatwardziałych
Serc i obłudnych myśli

Nadchodzi mrok powoli lecz nieustannie
A jej łzy zmienią się w rozżarzone kryształki

I zawładną światem na krótki czas
Daj nam wiary że znów nadejdzie

Szmaragdowy świat