portret

wiedziałas że oparty o drzwi
podłoga włosiem polnym
i pośpieszną myslą przemknęły
ściany dały więcej przestrzeni

rozpychając wędrowne stopy
kwiat upadł spruchniały
i rzeki wezbrane popłynęły

dołem koryt moja ziemia schodzona
tam gdzie ty wznoszą się piętra
a ty z nimi powietrzem chroniona

widzisz okna otwarte


i przeciąg