z głodu

elektryczny pastuch pilnuje rozumu
prądem pieszcząc przy próbie myślenia
szare komórki odeszły w siną dal
iloraz inteligencji stał się równy zero

w drzwiach klucze kraty silne w oknach
drut kolczasty na progu się ściele
gdzie trawa na życia pastwisku
pokarmu pragnę czy żądam tak wiele