Nadzieja

O losie okrutny!
co drwisz sobie ze mnie

dajesz nadzieję, a potem
zabierasz w popłochu
zbierasz niczym okruchy chleba
jak śmieci przy drodze do domu

a ona przecież mocno strudzona
życiem zmęczona, a jednak czeka
na pozór tylko jest płochą istotą
ona na zawsze z tobą złączona

wierna jak pies na łańcuchu
chociaż w niewoli