Jak ptak

Pofrunę niczym ptak

z wrodzoną ufnością
z miłością nieskażoną
ani czasem ani strachem.

Nie boję się

przepaści pod sobą
wyroczni wiszącej nad głową
przesądów i własnej wyobrażni.

Chcę latać

czuję, że mogę
wysoko, wyżej
jak nigdy dotąd.

Chociaż

wiatr mnie goni
słońce topi
muszę spróbować.


Pofrunę za chmury
wiem, że się zdarzy
że to nie będzie mgła miraży