ktoś złoży kwiaty

zagmatwane są złudzenia
które wypełniają szczelnie zakątki
mojego uśmiechu
zagubione są sny
gromadzące się pod opadającymi
powiekami

jutro nie zalicza się
do miejscowego kalendarza
nie współgra z marazmem
przepełniającym czas

chodź
poczuj na sercu
delikatność mojego oddechu
poczuj tę martwotę
jakiej wciąż się przeciwstawiasz
samotność zmieszana
z oddaleniem przywodzi na myśl
tęsknotę
przez którą nie potrafię
zgodnie kochać

no przyjdź
do moich cichych imaginacji
wtul się w oddech
przytknij serce do duszy
moje myśli usiłują poderwać się
do lotu
ale zapominają
obawiam się nieba

pragnę zapłakać tak
aby zrozumiał mnie niedokończony świat
chciałabym uwolnić się
od pamięci twoich wędrówek
w głąb zmierzchu
od wspomnienia teraźniejszości
z którą mogłabym zamienić się
na ciała

pewnego razu pęknie we mnie
nocne niebo
ktoś złoży kwiaty u wezgłowia kołyski

zrozumiem
nigdy mi się to nie wydawało