Wichry zapomnienia II (20.09.2015r.)

Miłosne
Zapomnienia wichry,
Znów się zerwały,
Dla człowieka małego,
Znowu smutnego.

Bo choć ogrzał swe serce,
Przy miłości iskierce,
To teraz samotności mróz,
Zamienia jego serce w lód.

Zapomniał już tą miłość,
Która go cieszyła,
Zapomniał już jak było,
Gdy dwoje ludzi łączyła.

Nie ma przyjaciół dawnych,
Za bardzo się zmienił,
Nie ma też nowych,
Zdobyć ich nie zdążył.

Czas zbyt szybko umyka,
A kolejna wielka łza,
Nie chce nadal spaść,
Choć wieje zapomnienia wiatr.
3
86 odsłon 7 komentarzy

Komentarze (7)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

DARTANIAN 110 10 lat temu
Ładny:-)
*Mystique* 10 lat temu
Jakieś dziwne te rymy....
Raz są, raz ich nie ma
J
Rymy są wszędzie droga Mystique np. serce-iskierce; miłość-było:) zwykły laik nie zauważy, że raz są co wers a raz przeplatane:)
*Mystique* 10 lat temu
skoro zwykły laik nie zauważył to może w tych:

,,Nie ma przyjaciół dawnych,
Za bardzo się zmienił,
Nie ma też nowych,
Zdobyć ich nie zdążył.

Czas zbyt szybko umyka,
A kolejna wielka łza,
Nie chce nadal spaść,
Choć wieje zapomnienia wiatr

wskażesz mi rymy, skoro już zdecydowałeś się je w wierszu wprowadzać :)
hm?
J
owszem skoro już dyskutujemy:)
dawnych-nowych;
zmienił-zdążył;
umyka-łza;
spaść-wiatr.
jak mówiłem raz są w co drugim a raz co wers:)
J
A jeśli chcesz to poszukaj w tym:
105. Przez wichry zapomnienia (19.02.2005 r.)

Przez wichry zapomnienia idzie mały człowiek,
I wielka łza rozpaczy spływa z jego powiek,
I smutno jest mu bardzo, bo sam przez życie idzie,
A końca swej podróży jak dotąd nie widział,
I chciałby tylko jedno poznać uczucie,
By ogrzać przy nim serce i dalej iść przez życie.

On przez wiele dekad,
Opierał się złym wiatrom,
W wielkim świecie przepadł,
Gdy mu wiary zbrakło.

Przestał wierzyć w miłość,
I od niej się oddalił,
Zaczął budzić litość,
Wśród wszystkich, co go znali.

Do końca jednak zapomnieć nie umiał,
I to go właśnie uratowało,
Bo kiedy wreszcie miłość zrozumiał,
Jego serce zajaśniało.

I odtąd świeciło światłem miłości,
I było światłem prawdziwym,
Ludzie wokoło mu zazdrościli,
A on im się tylko dziwił,
Bo znalazł to swoje jedno uczucie,
Ogrzał przy nim serce i dalej szedł przez życie.

To jest pierwsza część:)
*Mystique* 10 lat temu
Hahaha dobre:) skoro tobie się to rymuje to nie mam pytań, według mnie tu rymow nie ma....np. spaść i wiatr jak to się rymuje. ....kto cię takich rymow uczył? :))))
3 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie