„Kolejowa kołysanka

Jak słodką watę z cukru,
chwytam Cię na niebie
i znów muszę odjechać,
daleko...bez Ciebie.

Choć słodycz pozostaje,
Ty znikasz na rozjazdach
i tylko mej nadziei
wypatruję w gwiazdach.

I słucham jak szynom
koła szepcą do ucha,
jak stukają, że wkoło
jest noc ciemna i głucha,

jak tłumaczą, że przed nimi
jeszcze długa droga
i że ja się ciągle modlę
o Ciebie do Boga!

Teraz słyszę jak wiatr śpiewa
co z pociągiem się ściga,
jak semafor mu wtóruje,
jednym okiem miga...

Kolejową Ci śpiewają,
kołysankę do snu,
o tym jak Cię bardzo kocham,
jak kocham po prostu.


W pociągu osobowym, gdzieś pomiędzy Kołobrzegiem a Rzeszowem.
9 styczeń 1984r.